Dag 4 – Van Biert naar Prades

Dag 4 – Van Biert naar Prades

Na een uitgebreid ontbijt bij les deux velos (www.lesdeuxvelos.com) vertrokken we, samen met Mark en Kees (Hulde!!) richting de Col de Port (1250m). Paul had last van zijn testosteron en wilde een goede tijd neer zetten voor de ranking van les deux velos: Wie is de snelste man/vrouw op de Col de Port. Het record stond op 34 minuten van een professionele veldrijder en Paul dacht dat wel te halen op de macht……dus niet. Hij deed er ongeveer 46 minuten over. Zijn excuus “ik was toch niet helemaal fris”. De rest had minder last van zijn of haar testosteron en klommen rustig naar boven.

Een lekkere afdaling bracht ons in Tarascon waar we afscheid namen van Mark. In Dalton-formatie (Hans, Paul, Robert, Marcel, Annemarie, Martien) gingen we richting Ax les Thermes. Wat een doodsaaie autoweg. Er kwamen allerlei herinneringen van de Marmotte boven, saai stuk richting de Telegraphe. Het tempo zat er wel goed in, maar bij elk klein klimmetje zakte het tempo direct. Het is toch te merken dat we er al 3 dagen op hebben zitten…….We waren blij met Gemma langs de kant van de weg in Ax! Eerst maar eens koffie en met elkaar praten over de route……

Want……..we konden de saaie autoweg volgen met 1 behoorlijke klim de Col de Puymorens (1920m, gemiddeld 5% ofzo, wel 20km) OF …de omweg met 1 andere Col, namelijk de Col de Pailheres (2000m, gemiddeld 7%).Eerst een sandwich en koffie gedronken en toen begon het democratische proces….termen als “Ik kan echt niet meer 10% omhoog klimmen”, “maar het is wel een mooiere omgeving”, “ik ben die auto’s echt beu”, “gewoon blik op oneindig en dan lukt die klim van 20km ook wel”, “mij maakt het niet uit, ik ben flexibel”, “ik kom de berg wel op”….uiteindelijk toch op democratische wijze besloten dat we voor die ene Col gingen met stukken van meer dan 10% de Col de Pailheres. De concentratie was af te lezen van alle gezichten, iedereen ging zich focussen op die ene heftige laatste Col van vandaag….. Even afleiding, want kwam Kees daar nu al aan? Nee toch niet, dus Gemma wachtte op Kees, de rest vertrok.

Wat een prachtige berg, super mooie omgeving! Het draaien ging lekker, eerst 2,5%, 4,5% en toen geleidelijk aan naar de 9,5%. Het tellen, zingen, de focus, naar elk bochtje rijden, blote mannen als visioen op elke bocht, ik ging weer als een speer, eindelijk! De hele tocht nog niet dit gevoel in de benen gehad, fijn. Kees en Gemma kwamen langs gescheurd met de duimen omhoog. Langs de weg een verdwaalde ezel en de top kwam in zicht. Marcel was nergens te bekennen, Bergkoning! Laatste stukje nog even doorbijten, gehaald. Iedereen super goed gereden en allemaal blij met de omweg. Wat een fantastisch uitzicht! Na de nodige kiekjes, water, koeken, bananen en warme kleding op weg richting Prades.

We begonnen met de afdaling en toen kwam er een onverwachte verassing, ja nog een Col. Die stond niet op de kaart. K..!! Even allemaal vloeken het was de Col de Hares (1500m). Nou vooruit ook weer gehad…(Paul , nu is er echt geen Col meer he?). We hadden een verkeerde afslag genomen, dus een extra Col van de zaak. Maar er kwam er nog een de Col de la Quillane (1713m). Inmiddels was Martien MegaMindy, dus die kon alles, Hans reed met Frank Boeijen verder, Paul was zichzelf en iets minder vrolijk, Robert dacht “stelletje monkeys waar zijn we mee bezig”, Marcel trapte gewoon door en ik had zin in een ijsje.

Wat zijn Kees en Gemma toch helden om altijd op het juiste moment op de juiste plaats te staan met de juiste spullen! Hulde, super!! Op de top van de Col de la Quillane stonden ze ons op te wachten. Gemma dacht nog voor niets al dat brood gekocht vandaag….5 minuten later was alles op. Dit hadden we echt nodig, iedereen zat er aardig doorheen. Snel rekenen en nog 40km naar Prades, even vloeken en gaan.

Wat een cadeautje 13,5 km dalen met 10% op een super brede weg…daar maak je een wielrenner blij mee, Vervolgens nog eens 10km, 5% en toen waren we al bijna in Prades. De mondhoeken gingen bij iedereen weer omhoog, er werd snoeihard gereden en Annemarie was als eerste bij het bordje van Prades…..over testosteron gesproken….

Wat een dag.

En wat een afsluiting. Bij aankomst in het hotel bleek er een zwembad te zijn. Binnen 5 minuten lagen er 6 mensen in, te genieten en we voelden helemaal geen pijn meer. Hoezo pijn na 160km met 3200hoogtemeters, wij zijn toch zeker geen mietjes!

Morgen de laatste dag………..we kijken uit naar Champagne in Cerbere!