Dag 5 – Van Prades naar Cerbere

Dag 5 – Van Prades naar Cerbere

Vandaag hadden we nog tot 13:00 uur om de 100 uur vol te maken. Eigenlijk waren we maandag om 8 uur 16 vertrokken dus zou 12:16 de aankomsttijd mogen zijn. Gisteravond en vanochtend werd er weer volop gespeculeerd over de strategieën om de reis succesvol af te ronden. De testosteron vloog door de eetzaal die verder op het vroege uur gevuld was met werkenden die te ver van huis waren om nog ’s nachts even thuis te slapen en gepensioneerden die zich al vroeg afvroegen hoe zij de leegte van de dag weer zouden vullen. Voor het ontbijt werd de Pyroulette auto van Gemma gevuld. Daarna propten we ons vol alsof we nog 265 km af moesten leggen en bespraken we het gebrek aan slaap. Om 8 uur 7 vertrokken we uit Prades (365m) in een, voor mij maar niet voor hun, straf tempo. Voor we er erg in hadden lagen 2 cols (col de Sint Pietje en col de Tenere) achter ons terwijl de zon onze benen, armen en hoofden continu aan het bruinen was. Na 53 km bereikten we de kust bij St Cyperien (gemiddelde 26 km/uur) waar de PyRoulette ons opwachtte. Maar dit keer was er weinig aandacht voor het heerlijke brood en verrassende versnaperingen die de Meesteres van de Pyroulette auto ons wilde voorzetten. Een banaan en wat water en snel weer op de fiets. Verbijsterd bleef Zij achter. Paul toonde ons een route die nogal de kustlijn volgde waardoor wij op de hoogte werden gesteld van wat er aan drijvend materieel te koop is. Ondanks het feit we deze deze dag 500 hoogtemeters zouden moeten afleggen was niemand erg ongerust. De euforie spoot uit de oren. Nog maar 2 cols van 77 en 69 m werd er gegrapt. De natuur wist daar raad mee. Er ontstonden spontaan wat nieuwe cols en toen we Banyuls bereikten misten we nog 125 hoogtemeters. Tussen door werd er aangedrongen om vaart te maken maar men paste zich aan aan de langzaamste (ik dus). Dat was een sympathiek gebaar. De meeste van de kilometers heb ik alleen gereden dus deze laatste konden er zeker nog wel bij. En zo trotseerden we gezamenlijk de laatste kilometers en kwamen we om 12 uur 28 aan bij het bord Cerbère. Natuurlijk moest er een groepsfoto komen. Een poging om ook de PyRoulette auto op de foto te krijgen mislukte. Die stond keurig geparkeerd en wachtte op ons met, zoals wij enkele minuten later beleefden, brood, camembert en champagne. Er werd weer gezoend en vooral tevreden gekeken. Daarna moest er natuurlijk nog een vochtige stempel aan gebracht worden op de kaarten: de rit was volbracht door de 6 kanjers en hun ultieme begeleidster Gemma. De rest van de middag werd onder tropische omstandigheden doorgebracht met slapen, zwemmen, het vertellen van sterke verhalen en het savoureren van de gelukwensen van de buitenwereld. Morgen rust, alhoewel er al weer gesproken werd over 70 km fietsen om een museum van Dali te bezoeken en langzaam wennen aan de echte wereld van werk, kinderen en een demissionair kabinet.