Dag 1 – Hendaye – Bielle

Dag 1 – Hendaye – Bielle

Ooh …. Wat was de douche lekker vanavond bij aankomst in Hotel l’Aygulade in Bielle. Een brazilian shower en een betonnen vloertje met kiezelsteentjes; rustgevend op een antroposofische manier. De tocht vandaag was een lange tijd ook erg antroposofisch. Prachtige vergezichten met groene heuvels en er boven rondcirkelende buizerds, arenden en zelf gieren. En ondertussen zo lang trappen dat je helemaal alleen nog maar daar mee bezig bent. Helemaal in het Nu zeg maar. Veel klimmetjes die op de macht goed te doen waren en af en toe een langer stuk langs een D weg waar we keurig achter elkaar nog een flink tempo konden ontwikkelen. Zoals afgesproken volgde Kees ons wat later in eigen tempo. Gemma was steeds op tijd op de afgesproken tijd en na 120 kilometer hadden we een heerlijke soep en koffie met cakejes in Cafe Pyrenee in Tardet. Toen hadden we dus nog zo’n 50 km te gaan. Soepel ging het meer het venijn zat in de staart. De laatste 20 km besloten we de Col de Marie Blanque te nemen. Na 170 kilometer in de benen niet bepaald een antroposofische ervaring! Acht kilometer klimmen met oplopend stijgingspercentage. Geen haarspeldbocht te bekennen dus nergens kon de druk even van de pedalen. De dames gingen vrij vlot naar boven; evenals Marcel. Al snel waren Robert en Paul ook uit beeld en zat ik alleen. Na km 3 met stijgingspercentage 5% zag ik het eigenlijk al niet meer zitten. De gelletjes waren uitgewerkt en ook mijn cola en water waren bijna op. Na 5 km zag voor me Paul ploeteren naar boven. Gelukkig dacht ik, niet alleen ik heb het zwaar. Maar die gedachte haalde me zo uit mijn focus dat ik meteen stil viel. Ik stapte af en ging een stukje lopen. Slaapwandelen liep ik omhoog , mijn hartslag liep amper terug. Nog net ervoer ik dat om me heen ook allerlei kerels afstapten en dat andere kerels aan bussen zich omhoog lieten slepen. Ik was te moe om er de humor van in te zien. Was ik ik in godsnaam aan het doen. Bij een bergbeekje besloot ik maar even te plassen en mijn bidon onder de waterval te houden. Het koude water deed me herleven. Bij kilometer 7 stapte ik weer op mijn fiets om de laatste 2 km toch fietsend af te leggen. Onder luid applaus bereikte ik de top. Niet echt in filosofische staat van denken; wat een bitch van een berg. Achter Robert aan vervolgens een heerlijke afdaling gedaan van rond de 65 km per uur. Daar wordt je dan wel weer vrolijk van. Bij het hotel stonden Gemma en Kees die na 140 km uitgestapt was (respect Kees!) al op ons te wachten. Snel douchen ,slap lullen en nu zit ik te typen na het diner. Mijn vingers doen het nu nog prima. Afwachten of ik morgen de Aubisque, de Tourmalet, de Solor, en de Aspin nog op kom.